Θερμογέφυρες στα υποστηλώματα

Στις περισσότερες περιπτώσεις υπολογισμού της θερμικής συμπεριφοράς του κτιριακού κελύφους απλοί υπολογισμοί των συντελεστών θερμοπερατότητας δίνουν ικανοποιητικά αποτελέσματα, θεωρώντας πως η μεταφορά θερμότητας λαμβάνει χώρα κάθετα στην επιφάνεια του κελύφους. Όταν όμως υπεισέρχονται παράγοντες, όπως ανόμοιες θερμικές αγωγιμότητες και διαφορετικά πάχη υλικών, δημιουργούνται θερμογέφυρες οι οποίες μειώνουν την απόδοση της θερμικής του συμπεριφοράς.
Η θερμομόνωση είναι πιο αποτελεσματική, όταν εφαρμόζεται σε μια συνεχή επιφάνεια, χωρίς παρεμβολές ή διακοπές. Οι παρεμβολές θερμογεφυρών επιτρέπουν την αύξηση της θερμικής ροής σ’ εκείνο το σημείο. Επίσης η εφαρμογή της θερμομόνωσης με μέγιστη απόδοση δεν είναι πάντοτε εφικτή εξαιτίας άλλων λειτουργιών του κελύφους, όπως η συνέχεια των φερόντων δομικών στοιχείων ή η προστασία από τις καιρικές συνθήκες, η ικανοποίηση των οποίων έχει πολλές φορές ως αποτέλεσμα την αναγκαστική δημιουργία θερμογεφυρών.
Παρ’ όλα αυτά και ιδιαίτερα σε καινούργια κτίρια οι θερμογέφυρες θα πρέπει να αποφεύγονται. Η πρακτική που επικρατεί στον ελλαδικό χώρο, και ιδιαίτερα στις κατασκευές κατοικιών, όπου οι πρόβολοι (μπαλκόνια) αποτελούν προέκταση τουορόφου καθιστούν τη δημιουργία θερμογέφυρας αναπόφευκτη. Όταν οι θερμογέφυρες είναι αναπόφευκτες θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον υπολογισμό του συντελεστή θερμοπερατότητας (τιμή U). Πολλές φορές και ιδιαίτερα όταν υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις πως οι θερμογέφυρες επιφέρουν σημαντική μείωση στο συντελεστή θερμοπερατότητας συνιστάται η χρήση δισδιάστατων και τρισδιάστατων μοντέλων και υπολογιστικών πακέτων για τον υπολογισμό των θερμικών γεφυρών.